EDUKACJA RZECZPOSPOLITEJ OD XVI DO XVIII WIEKU

Kazimierz Jan Wojsznarowicz (Woysznarowicz)

Ur. 1620
Zm. 1677 Wilno

Dane rodziców

Brak danych.

Wychowanie i wykształcenie

Odbył studia na Akademii Wileńskiej w latach około 1640-1642, w 1642 roku uzyskał wówczas stopień doktora filozofii. Następnie podjął studia prawnicze w Rzymie, ukoronowane tytułem doktora teologii i obojga praw (1648). Do stanu duchownego wstąpił przed 1644 roku.

W 1647 roku dokonał również immatrykulacji na uniwersytecie w Padwie.

Etapy kariery dot. edukacji

Położył duże zasługi edukacyjne dla rozwoju Akademii Wileńskiej. W 1662 roku dzięki jego staraniom i fundacji została erygowana katedra etyki (polityki chrześcijańskiej) na tej uczelni, która faktycznie zaczęła swoją działalność jednakże dopiero kilkanaście lat później (1677). Przyczynił się również do powiększenia zasobów biblioteki uniwersyteckiej, ofiarując jej swój własny księgozbiór.

Z polecenia Michała Kazimierza Radziwiłła, ojczyma swego podopiecznego, był guwernerem księcia, ordynata ostrogskiego Aleksandra Janusza Zasławskiego-Ostrogskiego w trakcie jego peregrynacji europejskiej (1667-1669). Czuwał wówczas nad wykształceniem młodego magnata oraz był jego przewodnikiem w trakcie zwiedzania Europy. Wojsznarowicz nadzorował prywatne nauki Aleksandra Janusza Zasławskiego-Ostrogskiego pobierane w Paryżu oraz wynajmował nauczycieli poszczególnych specjalności. W stolicy Francji opublikował drugą część zbioru kazań (pierwsza ukazała się w Antwerpii). W trakcie tej podróży dokonał immatrykulacji  (29 kwietnia 1668 roku) na uniwersytecie w Perugii. Także w Rzymie organizował swemu podopiecznemu zajęcia lekcyjne - m.in. studiował wówczas języki obce.

Dobór lektur czytanych w trakcie podróży edukacyjnej oraz zakupionych do rodzinnej biblioteki Zasławskich-Ostrogskich ilustruje wykaz książek zamieszczony przez Wojsznarowicza w rękopisie diariusza podróżnego zatytułowany „Regestr ksiąg w Weneciej kupionych”

Był autorem drukowanych zbiorów homiletycznych.

Fakty z życia osobistego

Był proboszczem dąbrowskim, scholastykiem piltyńskim, proboszczem w Eysymontach Wielkich. W 1676 roku został kanonikiem wileńskim. Piastował też urzędy sekretarza królewskiego oraz regenta kancelarii większej litewskiej.

Żył w XVII wieku.


Bibliografia

Podmiotowa

  1. Biblioteka Narodowa, Warszawa, Biblioteka Ordynacji Zamoyskich, rkps 847, Kazimierz Jan Wojsznarowicz, Dziennik podróży po Europie.
  2. K. J. Vaišnoravičius, Kelionė po Europą su jaunuoju kunigaikščiu Ostrogiškiu 1667-1669 metų dienoraštis, iš lenku kalbos verte B. Mikaloniene ir E. Patiejuniene; iš lotynu kalbos verte E. Patiejuniene; koment raše K. Mačiulyte, E. Patiejuniene, M. Čiurinskas, redagavo K. Mačiulyte, E. Patiejuniene, S. Narbutas, Wilno, 2009.

Przedmiotowa

  1. A. Kucharski, Turystyka i edukacja. Zagraniczna peregrynacja młodego polskiego magnata w relacji księdza Kazimierza Jana Wojsznarowicza (1667-1669), Studia Gdańskie, 29, 2011.

I RP edu

O projekcie

Projekt „Społeczne i kulturowe uwarunkowania edukacji w Rzeczypospolitej XVI–XVIII wieku” (nr rejestracyjny 2bH 15 0122 83), realizowany przez Polskie Towarzystwo Historyczne w ramach programu „Narodowy Program Rozwoju Humanistyki” w latach 2016–2019, ma na celu ukazanie idei edukacyjnych i programów kształcenia oraz instytucji związanych z edukacją w kontekście przemian społecznych i kulturowych dokonujących się w Europie i Rzeczypospolitej doby nowożytnej.

© 2021 Polskie Towarzystwo Historyczne. Wykonanie ecomme.pl